We zijn eruit: “We verkopen ze een bordspel!”

  • 23 februari 2020 om 16:03 #1453

    Aan:
    Het bestuur en de kernleden van de actiegroep “Eigen Regie – Wet BIG 2 in de overgang”
    Alle collega verpleegkundigen en verzorgenden waar ook in Nederland

    Van:
    J. M. van den Burg
    Gepensioneerd Hoofd/IC Verpleegkundige

    We zijn eruit: “We verkopen ze een bordspel!”

    Denkend aan Vlissingen
    Met haar vele kwaliteiten
    Smerig in de steek gelaten
    Zie ik ook in mijn gedachten
    Tijdens het spelen van het NVZ bordspel
    De verpleegkundige en verzorgende beroepspraktijk
    In Nederland achter de horizon verdwijnen

    Collega’s!

    Naar aanleiding van een aantal recente ontwikkelingen o.a. “GL en SP bijeenkomst HMC – actiecomité is aanwezig” en “NVZ ontwikkelt serious game functiedifferentiatie” het volgende.

    Ons Actiecomité “Eigen regie – Wet BIG 2 in de overgang” is verbaasd dat de Boz een concept-verklaring heeft opgesteld waarin, ondanks de afspraken met de minister van medische zorg (Let op!: Niet de minister van verpleegkundige zorg.), een aantal stappen heeft overgeslagen. Dat is niet zo verbazingwekkend. Ik schreef in mijn vorige bijdragen:

    “Op dit moment kan worden gesteld dat in het krachtenspel op alle niveaus
    in de organisaties en de samenleving tot nu toe alleen de uitgangspunten
    voor de beheersing van de productie, het financiële beheer en de medisch
    technische sturing overwinnen en niet de belangen van verpleegkundigen en
    hun patiënten.”

    “Verlies tijdens de acties en besprekingen niet uit het oog dat binnen de
    ziekenhuis & opleidingsbureaucratieën ‘overhead’ nauwelijks of niet wordt
    aangepakt. Er zal door een groot deel van het huidige management altijd
    gezocht worden naar bescherming van haar eigen belangen d.m.v. aanpassingen
    in de organisaties die (veelal) ten koste zullen gaan van de patiëntenzorg &
    verpleegkundige beroepsgroep en andere professionals op de verpleegkundige
    afdeling(en).”

    Dat het Actiecomité zich niet aan de Boz conceptverklaring committeert lijkt mij niet meer dan logisch, maar wat dan. De kaders en voorwaarden die voor een acceptabele verklaring nodig zijn voor de hele gezondheidzorg zullen door de ziekenhuisbesturen/ managementteams nooit en te nimmer worden geaccepteerd. Ook al zou dat de beste uitkomst zijn voor patiënten, verpleegkundigen, verzorgenden en de gezondheidzorg in Nederland. Zij die leven van de bureaucratie gaan echt niet de veroverde tak waar zij op zitten afzagen. Zoals ik al eerder naar voren bracht en steeds zal herhalen: “Het management zal altijd zoeken naar bescherming van haar eigen – veelal persoonlijke – belangen.”

    Een bordspel; over denigreren en schofferen van de beroepsgroep gesproken

    Daarom ben ik zo blij voor mijn collega’s in het veld dat het NVZ nu een bordspel aan de dagelijks hardwerkende verzorgende en verpleegkundigen PROFESSIONALS wil verkopen. Voor NVZ-leden € 590,00 en Niet-leden € 990,00. Het spel duurt ongeveer drie uur en je krijgt er een spelleider bij cadeau. Jammer dat het maar voor 8-12 personen is. Wat moet een team met 25/30/40 leden dan en waarom mogen zij niet hun eigen spelleider/leidster kiezen? Pas op! Weer een bureau “Frisse Blikken” die een spel aanbiedt waaraan goed verdiend zal worden en het verantwoordelijke management in de organisaties voor het oog van de buitenwereld uit de wind zal houden. (Lees nog eens; GZ: “Wie profiteert” en “Over ‘Overhead’ in de GZ gesproken”)

    Collega’s even onder elkaar:

    Vrijdagmiddag (22-02-2020) was ik in Utrecht op een receptie van een oud teamlid,
    IC verpleegkundige. Zij ging met pensioen. Zij was in het verleden lid van een
    zware chirurgisch intensive care team, gemiddeld 60 – IC verpleegkundigen, secretaresse,
    kliniekbediende en een vaste medische staf – die 19 jaar (1986 – 2005) hebben
    samengewerkt en uitstekend gedraaid. Tot dat de afdeling met nog drie grote ICU’s
    vanwege reorganisatie werd opgeblazen. Dat ‘team’, hoewel alle leden in de
    gezondheidszorg diaspora zijn beland of met pensioen zijn, heeft nog steeds contact.
    Zo was ook een groot deel teamleden vrijdagmiddag aanwezig. Allemaal grijze koppen
    met grote kennis en ervaring. Collega’s die ik jullie allemaal toewens. Wellicht
    zouden de minister van Medische zorg, het actiecomité, betrokken bonden,
    zorgorganisaties en een delegatie van dit team op een nader te plannen moment
    eens om de tafel kunnen gaan zitten. Rustig maar mensen, het is maar een gedachte.
    Want, collega’s, ik denk dat de minister, bonden en zorgorganisaties niet op zo’n openhartig
    & transparant gesprek zitten te wachten o.a.; vanwege de eerder genoemde tak en wat
    Vlissingen is overkomen.

    O ja, even nog dit. Dat bordspel in de een of andere vorm is, zodra verpleegkundigen en verzorgenden zich begonnen te ‘roeren’ in de organisatie, in de afgelopen 30 jaar meerdere malen aangeboden aan de verpleeg- en zorgafdelingen in GZ organisaties om zogenaamd aan teambuilding/ functiedifferentiatie te doen.

    Al pratende tijdens de receptie merkte een van onze (oud) leidinggevenden op: “Als het goed is hebben wij nog dozen van 20 jaar geleden staan”. Maar ja, het heeft tot nu niet gewerkt. Want in spelletjes spelen met verpleegkundigen en verzorgden ligt niet het probleem. Het gaat er om wie het spelletje speelt en met welk doel.

    ‘Teams’ van zorgverleners als Ideaaltypisch Beeld

    ‘Paradoxically, the games of culture are protected against
    objectification by all the partial objectifications which
    the actors involved in the game perform on each other.

    P. Bourdieu

    Het beeld van een verpleegafdeling waar door de leden gebouwd wordt aan een therapeutische gemeenschap en relaties in stand worden gehouden, om een atmosfeer van vertrouwen en gedeelde communicatie tot stand te brengen, kan gezien worden als een ideaaltypisch beeld. Dit ‘beeld’ wordt in onze cultuur binnen de samenleving in stand gehouden door zowel de werkers op de afdelingen zelf, het management en bestuur. Daar staat echter tegenover dat “de rol van de verpleegkundige in ziekenhuizen en uitbreidende zorgvoorzieningen voornamelijk toeneemt door ongeplande en gedelegeerde praktijken en interventies van artsen en managers. Deze ongeordende delegatie kan ‘in gebreke blijvende delegatie’ worden genoemd” (Benner 2001: 10). Dit leidt op afdelingsniveau tot (mis-) interpretaties van zorgsituaties in velden voor zorgverlening, waardoor ‘verkeerd begrijpen’ en ‘verkeerd handelen’ tijdens de interacties frequent voor komen.

    Als in sociale gemeenschappen met kleine configuraties, in dit geval in verpleegkundige afdelingen en intensive care units, het onderlinge vertrouwen in elkaar en in het management steeds verder afneemt zal de ontevredenheid én onwetendheid in de organisatie steeds verder toenemen. In toenemende mate zijn belangen- en competentieconflicten dan de oorzaak van het uitblijven van werkbare personeelsfiguraties en doeltreffende oplossingen in de gezondheidszorg; die voor zorgverlener humaan, aanvaardbaar en veilig zijn. Op het moment van handelen in de praktijk is er ‘geen sprake van handelen door actoren binnen een voor allen bekende structuur’, maar vindt er een individuele professionele oriëntering op het handelen en besluitvorming plaats op basis van actors kennis, kunde en geheugensporen. De reguliere ordeningsmechanismen binnen deze ver ontwikkelde zorgsituaties laten het dan afweten.

    De praktijk van alle dag

    “Verpleegkundige aansprakelijkheid is morele verantwoordelijkheid ten opzichte van de patiënt.”

    “Maar, zolang en voor zover managers alleen verantwoording
    vragen over bedrijfsvoering, met doelmatig en kostenbesparend
    gebruik van middelen als inzet, gaat het niet om de belangen
    van de patiënt, maar om die van de organisatie.”

    “En dat is niet noodzakelijkerwijs hetzelfde.”

    Geoffrey Hunt

    Afhankelijk van de belangen die spelen op verschillende niveaus in de organisatie kunnen door subjectieve ‘berekeningen’ de verpleegkundige formaties per bed bij dezelfde zorgzwaarte per patiënt tussen verpleeg en zorgafdelingen grote verschillen vertonen. Verschillen ontstaan mede door bestuurlijke, medische en/of management ‘belangen’ die haaks staan op de praktische zorgverlening en behandeling en prevaleren binnen de besluitvormende geledingen. Besluiten die niet in het belang zijn van patiënten en zorgverleners. De uitkomsten in de onderhandelingen zijn afhankelijk van de al of niet dominerende houding (macht) van één van deelnemende partijen in het formatie en dienstenoverleg. Dat kan zijn op het direct leidinggevend niveau van de verpleegafdeling als het tussen het zorgbelang voor de patiënten en privé belang van verpleegkundigen gaat en op managementniveau als het om financieel–budgettaire en medische belangen gaat. Op jaarbasis voorspellen van zorgproductie in de organisaties, uitgedrukt in zorgkwantiteit en kwaliteit en de beschikbare personele middelen, gebeurt dus na 40 jaar nog steeds niet met een (universeel) berekeningsinstrument. Hierdoor blijft ook het ingevoerde taakstellende budget om een beteugeling van de prijsontwikkeling tot stand te brengen in gebreke en behoudt de bekostiging van de ziekenhuiszorg als het gaat om de grootste post ‘verpleegkundig personeel’ in veel opzichten een open einde karakter.

    Wat dan? In ieder geval geen bordspel

    Laten wij het Actiecomité naar vermogen steunen nu zij onze voorhoede vormen. Denk aan de leden van het Actiecomité op het moment dat je als verpleegkundige, verzorgende, direct leidinggevende op je werkplek in de dienst geconfronteerd wordt met de tekorten aan collega’s die kwalitatief goed zijn opgeleid. Dat op dit moment voor de meeste collega’s in Nederland binnen de organisaties – jouw afdeling – de voorwaarden ontbreken om na pakweg 2 – 3 jaar samenwerken te komen tot een ‘team’. Wees een nuchtere “Pleeg”, wees trots op jezelf. Vindt elkaar, steun elkaar, als mens en verpleegkundige tijdens de werkbespreking en (natuurlijk) in de koffiekamer. Vorm elkaars klankbordgroep en als het niet loopt op de afdeling roep dan, samen je direct leidinggevende en de organisatie ter verantwoording. Laten wij ons scharen achter de woorden van het Actiecomité:

    “Ook wij zullen ons vanzelfsprekend dan ook niet aan de opgestelde [Boz] verklaring committeren!””

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.