Verhaal van een verpleegkundige

admin Geen categorie Plaats een Reactie

Even over nagedacht, maar het item in DWDD zette me aan tot een persoonlijk menselijk verhaal, een persoonlijk manifest in deze verpleegkundige chaos!

Ik weet zeker dat er nog veel meer mooie verhalen zijn!

#levedeverpleegkundige

#dankjedokter

#levedeverzorgende

1961:

Als 1-jarig meisje werd mijn toekomst min of meer bepaald door een pot kokend hete koffie die ik over me heen kreeg, brandwonden! De eerste stappen naar dokters en ziekenhuizen! Mijn moeder zei me op 10-jarige leeftijd: “morgen moet je naar het ziekenhuis, dan word je geopereerd!” Gek genoeg vond ik het geweldig, geen zenuwen, helemaal niets, sprong nog net geen gat in de lucht!

Als ik een stap over de drempel van het ziekenhuis zette, voelde ik me veilig, en vooral mezelf, vond het een fascinerende wereld van witte en groene pakken, een enorme bedrijvigheid, patiënten die je op straat niet leek te zien, een onbekende wereld daar binnen die muren, waar mensen geen weet van hadden zo lang ze er niet kwamen. Ik voelde me veilig!

Ouders mochten toen nog niet mee, ik lag op een gang in het OK complex helemaal alleen in bed te wachten, toch wel een beetje spannend nu. Een vrouwelijke OK-verpleegkundige kwam op het randje bij me zitten, stelde me gerust en beloofde me: “als je wakker wordt na de operatie, ligt er een grote spuit voor je op je bed!”

En ja, een grote en zelfs ook nog een kleinere lag voor me klaar! Wat was ik blij daarmee! Kon ik iedereen mee nat spuiten op zaal! (helaas vond de arts dat niet zo leuk 🙂
Vele corrigerende operaties volgden en altijd vond ik het leuk, vergeet nooit de nacht dat ik niet kon slapen door snurkende medepatienten, dat de verpleegkundigen me midden in de nacht de gang opreden met bed en al en een eitje voor me gingen bakken! Geweldig! Kan ik nu nog steeds met een big smile op terug kijken!

Door alle ervaringen wist ik dat mijn toekomst in die wereld zou liggen, ik wilde mensen dezelfde veiligheid bieden, datzelfde fijne gevoel wat ze mij altijd hadden geboden. “Waarom word je geen kinderarts?” vroeg mijn vader n.a.v. mijn VWO diploma, helaas durfde ik dát dan met mijn faalangst en perfectionisme niet aan, stapje lager beginnen dacht ik, daarna kan dat altijd nog.

1979:

De inservice-opleiding was me op mijn lijf geschreven, ik kon als 19-jarige na een periode van alleen theorie, die fascinerende wereld betreden op een andere manier dan patiënt! Die eerste stage heb ik al zo enorm veel kunnen betekenen voor mensen die nog steeds met naam en gezicht in mijn hoofd zitten! Veiligheid, ze voelden zich zo jong als ik was veilig bij me! Hun dankbaarheid lieten ze daarin op verschillende manieren merken. Cadeautjes, geld (dat droeg ik dan keurig af aan de “pot”, een zeepje, een knuffel, een dankwoord, “Rini, als ik beter ben gaan we een ritje maken in mijn ontworpen bus!” (helaas overleden)
Dat ik al zoveel ziekenhuiservaring had hielp natuurlijk enorm mee! Ervaringsdeskundige! Niet wachten als er een patiënt op de bel drukt, gelijk gaan!
Algemeen ziekenhuis tijdens opleiding, recovery, kinderziekenhuis, altijd zin om te werken! Ik enthousiasmeerde collega’s: “door jou ben ik deze studie gaan doen!”
Waardering en veiligheid! Wat een heerlijk beroep!

1983:

Even een tussenstop gehad omdat je de mazzel hebt meer begaafdheden te hebben, dus toerde ik jarenlang als zangeres met de best draaiende band van Nederland door het land, dat viel even niet te combineren met andere werkzaamheden. Jaren van TV, Radio, CD’s opnemen, we stonden in alle popbladen, optredens tot wel 7 keer per week, etc. Overdag slapen, ’s nachts leven! Ook dat was een fantastisch leven!

1988:

Nieuwe fase: een gezin, kindjes, daar paste dan dat muzikale nachtleven weer niet in!
Dus dat werd weer werken in het ziekenhuis! Het bleef een heerlijke wereld waar ik me thuis bleef voelen! Altijd mèt en vóór de kindjes! Hoeveel ouders heb ik niet gerust weten te stellen, hoeveel kindjes heb ik al niet in mijn handen gehad, verveelt geen moment!

2006:

En dan weer helaas met echtgenoot op een andere manier het ziekenhuis bezocht, een tijd van chemokuren en operatie. Helaas binnen een jaar tijd overleden toen hij 50 was, (na kort daarvoor ook mijn broer, ook 50), maar toch kun je dan ondanks al het verdriet met een glimlach terug denken aan die fantastische artsen, die top-verpleegkundigen die alles uit de kast trokken om dit proces te bestrijden! Wat voelden we ons veilig bij hen! En wat een warmte!

Dankbaarheid, wat hebben we toch een prachtig vak! Hoe mooi en hoe belangrijk is het om, terwijl al dat verdriet je volledig opslokt, die positieve lichtpuntjes te hebben in plaats van negatieve ervaringen!

2017:

Voor het eerst ga ik me echt zorgen maken over de zorg, er zijn plannen voor een nieuwe wet, er komt een overgangsregeling aan waarvan ik eigenlijk niet kan slapen. Dit gaat grote gevolgen hebben voorzie ik, terwijl ik normaal altijd weet dat “het altijd wel weer goedkomt” in de zorg. Nu niet, ik voel dat het anders is!

Ik maak me zorgen om met name de inservice-verpleegkundige, we worden afgeserveerd, afgewaardeerd, ik maak me enorm kwaad en start een petitie in januari 2017 om mensen wakker te schudden en erachter te komen of ik de enige ben die daar zo over denkt! Om mijn zorgen te delen!

Nee, ik was niet de enige, gelijk al zo’n 10.000 handtekeningen (inmiddels zijn het er al meer dan 30000) van inservice-verpleegkundigen die het met me eens waren! Aangeboden aan Tweede Kamer, politiek en media wakker geschud, maar helaas, er gebeurt niets mee. Teleurstelling en vooral verdrietig. Maar vooral ook heel erg dom, een schat aan ervaren en kwalitatief zéér goede verpleegkundigen die je met al hun kennis en kunde aan de kant schuift, terwijl je ze juist zo enorm hard nodig hebt! Werkplezier moet weer vergroot worden? Voor een groot deel van ons geen werkplezier meer!

2018:

Twee avonden voor haar overlijden zit ik ‘s avonds naast het bed van mijn 94-jarige moeder, “waar heb je zin in” vraag ik haar, iets fris, wijntje, biertje, advocaatje? “nou, ik zou best een advocaatje lusten!” zegt ze. De verpleegkundige zegt dan: “ik ga het gelijk zoeken voor u!”

Ze zoekt binnen haar eigen instelling, kan het niet vinden, gaat verder zoeken in het naastgelegen verpleeghuis en komt terug met een fles advocaat, mét slagroom! Wat een liefde! Ook weer zo’n glimlach als je daaraan terug denkt.

2019:

Als petitionaris handen samengevoegd met actiecomité BIG2 in de Overgang, met elkaar één front vormen, dat is belangrijk! Om te voorkomen dat er overal brandhaarden zouden ontstaan! Verbinden die hap! Vóór elkaar, mét elkaar! De dialoog aangaan, praten, praten en nog eens praten!

2020:

Wet is van de baan, maar het is een chaos, gecreëerd vanaf “bureautjes van boven” en wie moeten deze chaos bestrijden en opruimen? De verpleegkundige die daar helemaal niet om gevraagd heeft! Er zijn instellingen die letterlijk over ons heen stappen en gewoon doorgaan! Ik vind het verschrikkelijk om te zien! Het voelt als een oorlog in verpleegkundig land, waarbij het slagveld bezaaid ligt met verpleegkundigen die hun werk niet meer kunnen doen wat ze altijd deden, ineens uitgesloten worden van opleidingen omdat hun initiële diploma ineens te laag wordt bevonden, lager ingeschaald worden, verpleegkundigen die er geen zin meer in hebben……….

Nu:

Het voelt niet meer veilig! De zorg bloedt, de veilige grond onder je verpleegkundige voeten brokkelt af, ik kan er soms niet van slapen, en maar door malen, het maakt me verschrikkelijk verdrietig! Wat een zootje! Ik krijg zoveel verontruste mails, brieven, huilende verpleegkundigen! Kopzorgen!

Hoe kunnen ze dit mooie vak zoooo kapot maken!
De werkdruk neemt ondertussen maar toe, de uitstroom neem toe, de instroom neemt af, er worden fouten gemaakt! Ik stoor me aan het beeld wat steeds naar buiten wordt gebracht van de verpleegkundige als zou dat vooral steeds gaan om een flesje wat je niet meer kunt geven, of het zogeheten schouderklopje waar je geen tijd meer voor hebt. Dit is veel groter, je kunt niet meer garant staan voor veiligheid! 1 mg geven aan een kind ipv 1 μg, kan funest zijn, verkeerde druk instellen van apparatuur, geen tijd hebben om al die technische apparatuur door drukte te controleren, infuuspomp vergeten in te stellen door drukte, waardoor iemand teveel insuline krijgt bv, verkeerde medicijnen geven, geen tijd hebben om controles te doen wat cruciaal kan zijn voor bv een pasgeborene, infecties door geen tijd te hebben om infuuslijnen te verschonen, etc. Dagelijkse verantwoordelijkheden op leven en dood, ze lijken het maar niet te begrijpen! Het is vele malen groter dan men denkt, terwijl de verpleegkundigen schreeuwen om naar hen te luisteren!
Op een enkele in de politiek na, laten ze ons vooral in de kou staan! Het gaat allemaal om geld, om verdienmodellen, eigen hachie etc, het voelt “verrot” om het maar zo te zeggen!

Op het moment dat een ouder met zijn kindje het ziekenhuis betreedt, wil hij/zij zich veilig voelen, hoe erg is het dat je dat nu niet meer kunt bieden, vooral als het zo door gaat! Of nog erger: dat je ze geen plek kunt bieden omdat er geen personeel is! En hoe naar is dat ook voor jou als verpleegkundige omdat je dan beseft dat ze met dat zieke kindje dan een eind moeten reizen om elders een plekje te krijgen! Wat een rot gevoel!

Op het moment dat je om welke reden dan ook als patiënt over de drempel van het ziekenhuis stapt, wil je je veilig voelen, hoe erg is het als dat straks niet meer het geval is! Hoe pijnlijk voor heel veel patiënten is het dat je nu één dag moet staken, maar hoe pijnlijk is het als deze staking structureel wordt omdat er simpelweg straks geen verpleegkundigen meer zijn! Dan blijven het zondagsdiensten!
Ik ben doodmoe van al 3 jaar actievoeren, mijn zomervakantie is er letterlijk door verknald, krijg er hoofdpijn van, kan er regelmatig niet van slapen van die ellende, al vaak gedacht om er mee te kappen, maar dan? We zijn allemaal moe, we willen ons zo graag gewoon weer enkel focussen op ons werk, want we houden van ons beroep, voor de volle 1000%!

Maak de zorg weer veilig en luister naar de verpleegkundigen!

Rini Kleijn
Gespecialiseerd kinderverpleegkundige
petitionaris inservice-verpleegkundigen: https://petities.nl/petitions/erken-inservice-opleiding-verpleegkunde-a-op-hbo-niveau?locale=nl
Bestuur actiecomité BIG2: https://wetbig2.nl

Geef een reactie